öyle kabalığa hasretim ki şimdi.. beşi bir yerde parmaklarımın uçları... eşim dediğim pencere önü papatyalar.. kardeşim desen dünyanın bir ucunda... sesim bildiğim kıblesini şaşıran akşamlarda aşktır.
ve,
Sesini kıble saydığım,
aşk; her yeni bir adımda ayağıma takılan değil miydi taş?
Onların yaraları varsa, bizim de saramadığımız ayrılıklarımız var bileklerimizde...
Ustura geçiremediğimiz sözlerimize, göz bilediğimiz közlerimiz var içimizde...
Kayıtlar
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder