sırat-î sûkut

sen cennet
ben cehennem...
ellerimiz sırat-î sûkut
ve,
sonumuz kıyamet..
ezanlar şâhadet
gözlerin de
belli belirsiz hıyanet...
sana bakınca,
dinden çıkası geliyor adamın...

ağlarsam eğer,
gözyaşlarım kaldırımlara düşerse ...
şehir; yer yarılır yerin dibine girer!
ve ben güne inat
göz kapaklarımda kıyametlerimle,
elim sende oyunlarından uyanırken her sabah
bu düzen, bu evren içine çöker!

tutsam ya;
yalnızlıktan pas tutmuş ellerinden..
dokununca uyuşturan...
hani arkamdan el sallayan gidişime...
işte o ellerine...
dokunsam..
tutsam..

gözlerime arpej sürse kuşlar
dudaklarıma ballar dökse arılar..
ellerim ellerindeyken...
sırtıma tıslar bıraksa yılanlar
yalancı bakışlarıyla...
beni kendimden alsalar..
yuhlayıp arkamdan yollasalar..
kendi kentimden...